W naszej firmie pojawiły się ostatnio problemy z finansowaniem tzw. "integratek" czyli imprez integracyjnych na koszt firmy. Przez wiele lat nie było z tym problemów. Wraz ze zmianami w zarządzie stało się to bardziej skomplikowane. W tym roku prośba o finansowanie została odrzucona. Powołano się na podstawy prawne opisane poniżej. Zastanawiam się, jak można obejść ten problem i nacisnąć na pracodawcę, żeby nie likwidował takich form wynagradzania pracowników, jak darmowy wyjazd.

Poniżej tekst z "Rzeczpospolitej":

Większości imprez integracyjnych dla pracowników nie może być finansowana z funduszu socjalnego. Finansując imprezę ze środków bieżących można jednak wydatki z tym związane zaliczyć do kosztów podatkowych. Większość imprez nie mieści się bowiem w definicji działalności socjalnej. Wydatki z funduszu nie mogą także dotyczyć osób innych niż pracownicy i ich rodziny – np. kontrahentów. Przy wydatkowaniu środków z funduszu trzeba mieć na uwadze sytuację życiową, rodzinną i materialną pracowników. Z funduszu można sfinansować np. wycieczkę dla prawników, ale finansowanie tej wycieczki poszczególnym pracownikom powinno zależeć od kryteriów socjalnych. Uczestnictwo w imprezie integracyjnej można zakwalifikować jako nieodpłatne świadczenie stanowiące przychód pracownika, ale tylko wówczas, gdy da się ustalić konkretną kwotę świadczenia przypadającą na jednego pracownika. Najczęściej nie można tego ustalić i organy skarbowe uważają w takiej sytuacji, że nie jest to przychód dla konkretnego pracownika i pracodawca nie jest zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek od osób fizycznych, a co za tym idzie - także składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.

Jedziemy na wycieczkę, ile dopłacić pracownikom z funduszu świadczeń socjalnych?
poniedziałek, 15 maj 2006, 06:15
źródło: Poradnik FK

Wysokość dopłat z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (ZFŚS) do wspólnego wyjazdu musi być zróżnicowana, uzależniona od sytuacji życiowej, rodzinnej, materialnej, zdrowotnej osób uprawnionych do korzystania z funduszu.

Pytanie: Nasza spółka planuje wycieczkę (imprezę kulturalną) dla pracowników, która ma być w całości sfinansowana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Co decyduje o wysokości dopłat z tego funduszu? Czy wycieczka jest świadczeniem rzeczowym dla pracowników uczestniczących w imprezie kulturalnej?

Odpowiedź: Wysokość dopłat z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (ZFŚS) do wspólnego wyjazdu musi być zróżnicowana, uzależniona od sytuacji życiowej, rodzinnej, materialnej, zdrowotnej osób uprawnionych do korzystania z funduszu. Udział w wycieczce nie jest natomiast świadczeniem rzeczowym.

Wyjaśnienie: Nie można wszystkim uczestnikom wycieczki udzielić dofinansowania o tej samej wartości. Byłoby to niezgodne z istotą działalności socjalnej i z ustawą z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, dalej: ustawa o ZFŚS.

Przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej osób zainteresowanych, objętych regulaminem funduszu (art. 8 ust. 1 ustawy o ZFŚS). Zatem np. osoby o niższym dochodzie przypadającym na członka rodziny powinny otrzymać wyższe dofinansowanie niż te, których sytuacja materialna jest lepsza.

Uwaga!
Świadczeniami rzeczowymi są np. paczki, bilety do kina, teatru, karnety na basen, podręczniki szkolne, odzież, lekarstwa.

Natomiast dopłaty do wycieczek są formą świadczeń pieniężnych ponoszonych za tych pracowników i stanowią do celów podatkowych przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Jeśli świadczenie jest częściowo odpłatne, to przychodem podatnika jest różnica między jego wartością a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Pamiętaj!
Wszystkie świadczenia finansowane z ZFŚS są wolne od składek na ZUS bez żadnych limitów czy ograniczeń.

Podstawa prawna
ˇ Art. 8 ust. 1 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz.U. nr 70, poz. 335 z późn. zm.).
ˇ Art. 12, art. 32 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).